Heel interessant. Heel nuttig. Heel verrassend.
Ik dacht altijd dat ík vaag was met mijn Scherpe Blik.
‘Fotograaf? Beveiliging?? Wat?! Communicatie?!?’
‘Schrijven… woorden – maar liefst zo weinig mogelijk…’
‘Wat zegt u? Zo weinig mogelijk?!’
‘Ja, een beeld of geluid kan ook heel goed werken: ta ta ta ta ta taa!! Rand stad uit zend bu reau!
Jammer dat ze die er uit hebben gegooid… Ik ben een aanhanger van het simplisme: less is more. Of: de grootste Kunst is de Kunst van het Weglaten… Het doel heiligt de middelen en alles kan!’
Vaagheid voor wie het niet snapt. Ina!!
Maar, wat ik zei, ik ben de enige niet. You’re not alone – fijn gevoel is dat.
Laatst ontmoette ik iemand op zo’n borrel: ‘Hee, wij hebben mekaar wel eens eerder gezien, toch?’ Hij wierp een Scherpe Blik op mijn naamkaartje… ‘Erik!’
Ik ben altijd slecht in het onthouden van gezichten. Veel mensen lijken op elkaar, vind ik. Zo’n neus en daarboven twee ogen en dan wat haar… Er moet echt sprake zijn van een bijzondere combinatie, wil ik een gezicht onthouden. Dit gezicht was ook heel standaard. Dus kon het best dat ik het eens eerder had gezien.
‘Wij kennen elkaar, toch??’. Ik had geen idee waarvan, maar las dat hij Floris heette.
‘Alles goed Floris?’
‘Uitstekend!’
‘Mooi!’
En nu?
‘Heb je het naar je zin, Erik?’
‘Oh ja hoor – ik vind het heel inspirerend. En jij? Wat doe je eigenlijk?’
‘Ik? Ik zaai verwarring!’
Lees dat nog maar een keer! ‘Ik zaai verwarring!’ Als beroep. Als goedbetaalde baan: verwarring zaaien… Heerlijk! Het is bijna kunst: niemand zit er om verlegen, maar het is toch nodig.
‘En jij? Wat doe jij??’
‘Ik?? Ik oogst lof!’
We hieven het glas: niets interessanter, nuttiger en verrassender dan de netwerkborrel!
