wie kijkt ziet meer

Tag: Theater

Hotel Atlantico

– ‘Omdat ze zo’n last hadden van zwaluwen die nestjes maakten onder de dakgoot, hadden ze daar oude cd’s opgehangen…’

– ‘Huh… houden zwaluwen niet van muziek??!’

Niet zo leuk als je het leest. Wél als je het hoort. En ziet.
Marc-Marie Huijbregts, Paul Groot, Hajo Bruins en Dick van den Toorn in Hotel Atlantico.
Geschreven door Frank Houtappels. Juist! Net onderscheiden met de Zilveren Nipkowschijf voor ‘t Vrije Schaep.
Deze week nog in de Kleine Komedie, Amsterdam en tot eind juni op tournee door het land.

De Scherpe Blik is héél kritisch, maar vindt deze voorstelling wel geslaagd. In zijn genre.
En is daarin niet de enige, want de kaartjes vliegen weg…
Wat wil je ook met zo’n tv-cast én regisseur: Kees Prins – kennen we hem nog? Hee Lullo!!
Zijn stempel is herkenbaar: lachen, blíjven lachen… tot het pijn doet…

Slash/generatie

slash
Aah.. hèhè.. eindelijk.. Er is een naam voor; je bent model, je acteert, je schrijft, je doet de boekhouding en de boodschappen en je bent ook nog moeder… Je behoort tot de slash-generatie!

Nooit wist ik hoe ik mijzelf moest noemen: schrijver.. creatief.. muzikant.. redacteur.. componist..
Nu weet ik het! Vervang de puntjes door een schuine streep en iedereen snapt je.

‘Oh, jij bent schrijver/creatief/muzikant/redacteur/componist – te gek zeg!
En wat doe je voor de kost?!’

Mag ik er nog één functie aan toevoegen? Inspiciënt.

Nu met de voorstelling Lex in Theater Frascati, Amsterdam.
Tekst Ko van den Bosch
Spel Frank Lammers en Anna Schoen
Regie Aat Ceelen
Techniek De Scherpe Blik

Nog tot en met zaterdag 23 mei.
Komt dat zien! Komt dat zien!!

Die vermaledijde jaren ’70!

Toen een secretaresse sekretaresse heette en communicatie kommuniekaatsie was… Bah!
Ik heb ze meegemaakt en laatst bij het opruimen van een enorme stapel ‘Harlekijns’ – tijdschrift van Herman van Veen (óók jaren ’70 – nu zou het ‘Herman!’ heten…) – kwam ik deze advertentie tegen.toon-hermans
Het goede van de jaren ’70: de introductie van de praatpaal! Wordt er nu nog wel eens een gevraagd? Ik denk het niet…

De broek van Hans Teeuwen

2039

Tweede Hans

Tweede Hans

– Opa, jij werkte vroeger toch in het theater? Wil je daar nog eens
van vertellen?
– Heb je slaap?!
– Nee, ik ben klaarwakker! Die artiesten waar je voor werkte, waren die beroemd?
– Toen wel ja…
– Oh ja, die van Kieker Jan: die vond ik leuk! Hoe heet ie ook weer?
– Teeuwen… Hans Teeuwen…
– En die andere, van dat liedje ‘Ik moest een schaap een tongzoen geven’
– Dat was mijn tweede Hans… Dorrestijn
– Waren ze aardig?
– Aardig, aardig… Daar ging het niet om: zij deden hun ding en ik het mijne. Daarin respecteerden we elkaar. We hadden elkaar nodig…

– En actrices; je kende toch een heleboel actrices?!
– Nou, kennen, kennen… Ik zei altijd maar ‘er zijn méér mensen die mij kennen, dan ik hen…’
– Maar dat waren toch Bekende Nederlanders??
– Ja, maar voor mij waren het gewone mensen. Met al hun nukken en grillen
– Oh ja???
– Ze hadden zo hun gebruiksaanwijzing
– Vertel! Continue reading

© 2026 De Scherpe Blik

Theme by Anders NorenUp ↑